Posibilidade de equiparar a situación de “suspensión de contrato” coa de “cesamento definitivo”.

A cuestión exposta versa sobre a posibilidade de equiparar a situación de “suspensión de contrato” coa de “cesamento definitivo” para efectos do abono dos gastos de viaxe de retorno a España, e, no seu caso, os de reincorporación ao posto.

Así, en primeiro lugar, cabe analizar o marco xurídico de aplicación. De acordo con a Disposición Final Cuarta, do Real Decreto Lexislativo 5/2015, do 30 de outubro, polo que se aproba o texto refundido da Lei do Estatuto Básico do Empregado Público:

“3. Ata que se diten as Leis de Función Pública e as normas regulamentarias de desenvolvemento manteranse en vigor en cada Administración Pública as normas vixentes sobre ordenación, planificación e xestión de recursos humanos en tanto non se opoñan ao establecido neste Estatuto”.

De acordo con o exposto, no relativo ao abono dos gastos de viaxe segue en vigor o Real Decreto 462/2002, do 24 de maio, sobre indemnizacións por razón do servizo.

A cuestión exposta refírese aos traslados ao estranxeiro e compensacións por gastos de viaxe, que é obxecto de regulación no artigo 24 do deste Real Decreto, que sinala:

“1. O persoal que sexa destinado de España a algún posto da Administración española no estranxeiro ou, unha vez destinado desde España, cambie de país ou de poboación dentro do mesmo país, por razón de novo destino, ou regrese a España pola mesma causa, ou por cesamento definitivo ou xubilación terá dereito ao abono dos seus gastos de viaxe; e nos casos en que o destino se prevexa por un período superior a dezaoito meses, terá dereito ademais ao abono dos gastos de viaxe dos membros da súa familia que efectivamente se trasladen e ao transporte de mobiliario e aveños. No entanto, o Subsecretario do Departamento ou a autoridade superior do Organismo ou Entidade correspondente poderá exceptuar desta esixencia de tempo mínimo cando existan causas excepcionais que así o xustifiquen.

2. Nos supostos contemplados no apartado anterior, o persoal percibirá ademais, por si e por cada un dos familiares con dereito a pasaxe que lle acompañen, no seu caso, durante os días que dure a viaxe de traslado, por medios terrestres, marítimos ou aéreos e seguindo ruta directa, os gastos por manutención que corresponderían no país de destino, sempre que a manutención non estivese incluída no prezo do billete ou pasaxe. Para estes efectos, para o persoal que realiza o traslado desde o estranxeiro por cesamento definitivo ou xubilación entenderase que España é o país de destino e aplicaranse as axudas de custo correspondentes a territorio nacional”.

Tendo en conta o anterior, a cuestión exposta céntrase na posibilidade de equiparar a situación de “suspensión de contrato” coa de “cesamento definitivo” para os efectos do artigo 24 do Real Decreto 462/2002. A resposta debe ser negativa, posto que ambas as situacións non son asimilables.

Con carácter previo, cabe señar que o artigo 24 non recolle especificamente a situación de suspensión de contrato como suposto que dea lugar ao abono de gastos. Así, este precepto recolle a mención a diversos e concretos supostos que outorgan a un traballador destinado no exterior a posibilidade de que se lle aboen os gastos de viaxe. En concreto, faise mención ao cambio de país ou de poboación dentro do mesmo país, a asignación de novo destino, a xubilación ou do cesamento definitivo. Este doutra maneira, non se fai referencia expresa á posibilidade de que a “suspensión do contrato” dea lugar ao abono dos gastos de viaxe.

Por tanto, cabería preguntarse se se pode equiparar a suspensión do contrato ao cesamento definitivo. A resposta debe ser negativa xa que ambas as situacións non son asimilables.

Por unha banda, o cesamento definitivo do contrato implica a terminación da relación xurídica entre o traballador e a organización contratante, con todo, a suspensión, segundo as palabras do artigo 45.2 do Estatuto dos Traballadores só “exonera as obrigas recíprocas de traballar e remunerar o traballo”, mentres que no entanto perviven determinados dereitos e obrigas. No caso presente poderíanse citar a reserva de posto e o cómputo do prazo para efectos de antigüidade, ás que se fai alusión no artigo 11.1 do Acordo da Mesa Xeral de Negociación da Administración Xeral do Estado sobre condicións de traballo para o persoal laboral que presta servizos no exterior ao servizo da Administración Xeral do Estado e os seus Organismos Autónomos.

Do anterior dedúcese que a situación de suspensión non é asimilable á de cesamento definitivo do contrato. Por tanto, non sería esta unha razón válida para o abono dos gastos de viaxe en aplicación do artigo 24 do Real Decreto 462/2002.

Finalmente, cabe analizar se existe outra fórmula que permita o abono dos gastos de viaxe en situación de suspensión do contrato.

Por unha banda, pódese considerar a posibilidade de que este traslado se poida englobar dentro da categoría de “novo destino”, mencionada no artigo 24.

Hase de lembrar que en caso de asignación de novo destino a propia Administración española faise cargo dos gastos de desprazamento no caso de que unha persoa destinada nun determinado lugar sexa trasladada no marco da súa relación coa Administración Xeral do Estado.

En canto a quen correspondería asumir o gasto no caso de cambio de destino, de acordo con o mencionado Real Decreto 462/2002 e a Orde do 8 de novembro de 1994 sobre xustificación e anticipos das indemnizacións por razón do servizo (artigo 3.5.d)), tal responsabilidade correspondería ao Ministerio, organismo ou entidade a que pertenza o posto de traballo de novo destino.

Doutra banda, non se contempla a posibilidade de abono dos gastos de viaxe en caso de suspensión do contrato entre os supostos previstos no artigo 26 do mencionado Real Decreto 462/2002, que fai referencia a unha pluralidade de casos nos que se prevé a posibilidade do abono de gastos de viaxe a favor do traballador ou os seus familiares cando concorran determinadas circunstancias

Do mesmo xeito, e conforme ao exposto, tampouco compete á Administración Xeral do Estado facerse cargo dos gastos de reincorporación unha vez finalizada a suspensión do contrato.

Se será, en cambio, obriga da Administración facerse cargo dos gastos do retorno a España unha vez prodúzase o cesamento definitivo do contrato.

Todo o anterior indícase sen prexuízo de lembrar que, de acordo con o réxime de competencias deste centro directivo, as respostas a consultas que emite esta dirección xeral posúen carácter meramente informativo e, en consecuencia, non teñen carácter de criterio vinculante, nin orixinan dereitos nin expectativas de dereito, nin implican vinculación algunha co tipo de procedementos a que se refiran. Ademais, ao carecer de carácter preceptivo ou vinculante, os órganos destinatarios das estas respostas poderán, no seu caso, adoptar finalmente unha decisión que non se corresponda co parecer contido nas mesmas.

As respostas a consultas contidas neste boletín atenden ás cuestións expostas á luz da normativa vixente no momento da súa emisión, de maneira que estas respostas poden verse afectadas por modificacións lexislativas posteriores ou resolucións xudiciais.