Posibilidade de indemnizar os gastos de viaxe en caso de suspensión de contrato e non de cesamento.

A cuestión exposta versa sobre a posibilidade de indemnizar os gastos de viaxe en caso de suspensión de contrato e non de cesamento.

Para iso hai que remitirse, fundamentalmente, ao previsto o Real Decreto 462/2002, do 24 de maio, sobre indemnizacións por razón do servizo (Real Decreto, en diante), o texto refundido da Lei do Estatuto dos Traballadores, aprobado por Real Decreto Lexislativo 2/2015, do 23 de outubro (TRLET, en diante).

Así, o artigo 24 do Real Decreto establece o seguinte:

“1. O persoal que sexa destinado de España a algún posto da Administración española no estranxeiro ou, unha vez destinado desde España, cambie de país ou de poboación dentro do mesmo país, por razón de novo destino, ou regrese a España pola mesma causa, ou por cesamento definitivo ou xubilación terá dereito ao abono dos seus gastos de viaxe; e nos casos en que o destino se prevexa por un período superior a dezaoito meses, terá dereito ademais ao abono dos gastos de viaxe dos membros da súa familia que efectivamente se trasladen e ao transporte de mobiliario e aveños. No entanto, o Subsecretario do Departamento ou a autoridade superior do Organismo ou Entidade correspondente poderá exceptuar desta esixencia de tempo mínimo cando existan causas excepcionais que así o xustifiquen.

2. Nos supostos contemplados no apartado anterior, o persoal percibirá ademais, por si e por cada un dos familiares con dereito a pasaxe que lle acompañen, no seu caso, durante os días que dure a viaxe de traslado, por medios terrestres, marítimos ou aéreos e seguindo ruta directa, os gastos por manutención que corresponderían no país de destino, sempre que a manutención non estivese incluída no prezo do billete ou pasaxe. Para estes efectos, para o persoal que realiza o traslado desde o estranxeiro por cesamento definitivo ou xubilación entenderase que España é o país de destino e aplicaranse as axudas de custo correspondentes a territorio nacional”.

Da lectura do mencionado precepto cabe deducir os seguintes extremos:

O texto recolle a mención a diversos supostos que outorgan a un traballador destinado no exterior a posibilidade de que se lle aboen os gastos de viaxe. Así se precisa o cambio de país ou de poboación dentro do mesmo país, a asignación de novo destino, a xubilación ou do cesamento definitivo; polo que non se fai referencia expresa á posibilidade de que a “suspensión do contrato” dea lugar ao abono dos gastos de viaxe.

Neste aspecto non se considera posible a equiparación da suspensión do contrato co cesamento definitivo do mesmo, tendo en conta que o cesamento definitivo do contrato implica a terminación da relación xurídica entre o traballador e a organización contratante, en tanto que a suspensión, segundo as palabras do artigo 45.2 TRLET, só “exonera as obrigas recíprocas de traballar e remunerar o traballo”. No entanto, perviven determinados dereitos e obrigas. Neste caso poderíanse citar a reserva de posto e o cómputo do prazo para efectos de antigüidade, ás que se fai alusión no artigo 11.1 do Acordo da Mesa Xeral de Negociación da Administración Xeral do Estado sobre condicións de traballo para o persoal laboral que presta servizos no exterior ao servizo da Administración Xeral do Estado e os seus Organismos Autónomos.

De todo o exposto dedúcese que a situación de suspensión non é asimilable á de cesamento definitivo do contrato, o que imposibilita o abono dos gastos de viaxe.

Así mesmo, tampouco se contempla a posibilidade de abono dos gastos de viaxe en caso de suspensión do contrato entre os supostos previstos no artigo 26 do mencionado Real Decreto, que fai referencia a unha pluralidade de casos nos que se prevé a posibilidade do abono de gastos de viaxe a favor do traballador ou os seus familiares cando concorran determinadas circunstancias.

Por último cabe resaltar que a propia Administración española si se fai cargo dos gastos de desprazamento no caso de que unha persoa destinada nun determinado lugar sexa trasladada no marco da súa relación coa Administración Xeral do Estado, é dicir, se fóra por iniciativa da Administración Xeral do Estado ou por acordo con esta; o que obrigaría á Administración a prover o necesario para o desprazamento conforme ao previsto no artigo 24 do Real Decreto.

Do mesmo xeito, e conforme ao exposto, tampouco compete á Administración Xeral do Estado facerse cargo dos gastos de reincorporación unha vez finalizada a suspensión do contrato.

No caso concreto que deu orixe a esta consulta expúñanse como opcións para a persoa traballadora explorar a posibilidade de que fóra a propia organización de Nacións Unidas para a que ía desenvolver a súa actividade de cooperante a que se fixese cargo de tales desprazamentos ou a posibilidade de solicitar que fose a propia Administración a que se fixese cargo da súa viaxe no marco do artigo 26.3 do citado Real Decreto, se se daban as condicións oportunas.

Non obstante o anterior, si será, en cambio, obriga da Administración o abono dos gastos do retorno a España unha vez prodúzase o cesamento definitivo do contrato.

En conclusión, tendo en conta que non está prevista no ordenamento a indemnización dos gastos de viaxe en caso de suspensión de contrato e dado que esta non é asimilable ao cesamento definitivo do contrato, non procede o abono dos gastos de viaxe en caso de suspensión do contrato, nin os de reincorporación unha vez finalizada a mesma.

Todo o anterior indícase sen prexuízo de lembrar que, de acordo con o réxime de competencias deste centro directivo, as respostas a consultas que emite esta dirección xeral posúen carácter meramente informativo e, en consecuencia, non teñen carácter de criterio vinculante, nin orixinan dereitos nin expectativas de dereito, nin implican vinculación algunha co tipo de procedementos a que se refiran. Ademais, ao carecer de carácter preceptivo ou vinculante, os órganos destinatarios das estas respostas poderán, no seu caso, adoptar finalmente unha decisión que non se corresponda co parecer contido nas mesmas.

As respostas a consultas contidas neste boletín atenden ás cuestións expostas á luz da normativa vixente no momento da súa emisión, de maneira que estas respostas poden verse afectadas por modificacións lexislativas posteriores ou resolucións xudiciais.