Procedencia de conceder a licenza por asuntos propios a funcionarios interinos

A cuestión exposta versa sobre a procedencia de conceder a licenza por asuntos propios a funcionarios interinos.

Para iso procede analizar o previsto no texto articulado da Lei de Funcionarios Civís do Estado, aprobado por Decreto 315/1964, do 7 de febreiro (en diante, LFCE), o texto refundido da Lei do Estatuto Básico do Empregado Público, aprobado por Real Decreto Lexislativo 5/2015, do 30 de outubro, (en diante, TRLEBEP) e a Directiva 1999/70/CE do Consello, do 28 de xuño de 1999, relativa ao Acordo marco da CES, a UNICE e o CEEP sobre o traballo de duración determinada

Así, a licenza por asuntos propios atópase regulada no artigo 73 do LFCE, nos seguintes termos: “poderán concederse licenzas por asuntos propios. Estas licenzas concederanse sen retribución algunha, e a súa duración acumulada non poderá exceder de tres meses en dous anos.”

Este precepto aínda segue vixente de acordo con o disposto na Disposición derrogatoria e na Disposición final cuarta do TRLEBEP.

Pola súa banda, o artigo 10.5 do TRLEBEP establece que “Ao persoal funcionario interino seralle aplicable o réxime xeral do persoal funcionario de carreira en canto sexa adecuado á natureza da súa condición temporal e ao carácter extraordinario e urxente do seu nomeamento, salvo aqueles dereitos inherentes á condición de funcionario de carreira”. Por tanto, considérase que a aplicación do réxime xeral dos funcionarios de carreira ao persoal funcionario interino, como é o caso dos permisos, debe porse en relación coa natureza da condición destes, para poder así, no seu caso, realizar a aplicación do mesmo. E iso sen vulnerar o principio de non discriminación establecido pola Directiva mencionada, que sinala que: “Polo que respecta ás condicións de traballo, non poderá tratarse aos traballadores cun contrato de duración determinada dunha maneira menos favorable que aos traballadores fixos comparables polo mero feito de ter un contrato de duración determinada, a menos que se xustifique un trato diferente por razóns obxectivas”.

Para ese efecto, a natureza da condición dos funcionarios interinos dedúcese do disposto no artigo 10.1 e 3 do TRLEBEP, cuxo tenor literal é o seguinte:

“1. Son funcionarios interinos os que, por razóns expresamente xustificadas de necesidade e urxencia, son nomeados como talles con carácter temporal para o desempeño de funcións propias de funcionarios de carreira, cando se dea algunha das seguintes circunstancias: a) A existencia de prazas vacantes, cando non sexa posible a súa cobertura por funcionarios de carreira, por un máximo de tres anos, (…). b) A substitución transitoria dos titulares, durante o tempo estritamente necesario. c) A execución de programas de carácter temporal, que non poderán ter unha duración superior a tres anos, ampliable ata doce meses máis polas leis de Función Pública que se diten en desenvolvemento deste Estatuto. d) O exceso ou acumulación de tarefas por prazo máximo de nove meses, dentro dun período de dezaoito meses. […]

3. En todo caso, a Administración formalizará de oficio a finalización da relación de interinidade por calquera das seguintes causas, ademais de polas previstas no artigo 63, sen dereito a compensación algunha. (…) d) Pola finalización da causa que deu lugar ao seu nomeamento”.

De acordo con o citado precepto, o nomeamento dos funcionarios interinos xustifícase pola necesidade e a urxencia no desenvolvemento dunhas funcións no ámbito das Administracións Públicas, que, polas causas taxadas no este artigo, non poden ser desenvolvidas por funcionarios de carreira.

Estas causas de urxencia e necesidade que xustifican o nomeamento dun funcionario interino poden xustificar, en función do tipo de interinidade e as circunstancias concorrentes, a exclusión da licenza sen soldo aos funcionarios interinos, xa que a súa concesión podería ser contraria ás razóns de necesidade e urxencia que xustificaron o seu nomeamento, por canto poderían desnaturalizar a finalidade e por tanto, razón de ser da propia figura. É dicir, non se trataría dunha discriminación prohibida, respecto do persoal funcionario de carreira, pola Directiva mencionada, xa que concorrería unha circunstancia obxectiva que o xustificaría.

Así mesmo, debe lembrarse que a concesión da citada licenza aos funcionarios de carreira é potestativa, xa que esta queda suxeita en todo caso ao interese público e as necesidades do servizo. Así, como sinala o art. 74 LFCE, “O período en que se gocen as vacacións e a concesión de licenzas por razóns de estudos e asuntos propios, cando cumpra, subordinarase ás necesidades do servizo”.

Neste sentido, as razóns de urxencia e necesidade, que xustifican o nomeamento e permanencia dos funcionarios interinos no desenvolvemento de funcións públicas propias de funcionarios de carreira, poderían ser causa suficiente para xustificar a denegación da citada licenza por razón do interese público obxecto de protección e as necesidades do servizo.

Así pois, para a concesión ou denegación da licenza, no seu caso, haberán de terse en conta factores talles como a duración da licenza solicitada, a duración do nomeamento do funcionario e o prexuízo que a concesión da licenza podería causar ao normal funcionamento dos servizos públicos.

Todo iso con independencia de que, no caso que a citada licenza fose concedida, e de acordo con o artigo 74 da LFCE, o período de goce desta poderá ser modulado polo órgano competente co fin de garantir a correcta prestación do servizo, con respecto aos límites temporais sinalados no artigo 73 da LFCE.

Todo o anterior indícase sen prexuízo de lembrar que, de acordo con o réxime de competencias deste centro directivo, as respostas a consultas que emite esta dirección xeral posúen carácter meramente informativo e, en consecuencia, non teñen carácter de criterio vinculante, nin orixinan dereitos nin expectativas de dereito, nin implican vinculación algunha co tipo de procedementos a que se refiran. Ademais, ao carecer de carácter preceptivo ou vinculante, os órganos destinatarios das estas respostas poderán, no seu caso, adoptar finalmente unha decisión que non se corresponda co parecer contido nas mesmas.

As respostas a consultas contidas neste boletín atenden ás cuestións expostas á luz da normativa vixente no momento da súa emisión, de maneira que estas respostas poden verse afectadas por modificacións lexislativas posteriores ou resolucións xudiciais.