Procedencia dun permiso polo acollemento temporal dunha menor saharauí.

A cuestión exposta versa sobre o permiso por acollemento. En concreto, se o acollemento dun menor saharauí dentro do programa “Vacacións en paz”, ten a consideración de acollemento temporal para os efectos dos artigos 49.b) TREBEP.

Así, en primeiro lugar, cabe analizar o marco xurídico de aplicación. O artigo 49.b) do Real Decreto Lexislativo 5/2015, do 30 de outubro, polo que se aproba o texto refundido da Lei do Estatuto Básico do Empregado Público (en diante, TREBEP), recoñece o dereito ao goce dun permiso de dezaseis semanas, por adopción, por garda con fins de adopción, ou acollemento, tanto temporal como permanente.

Tendo en conta o disposto nestes preceptos, exponse se a acollida temporal dun menor saharauí dentro do programa “Vacacións en paz”, ten a consideración de acollemento temporal para os efectos dos artigos 49.b) TREBEP.

Sobre a base da normativa exposta, cabe concluír que o acollemento dun menor saharahui no verán non dá lugar ao permiso por acollemento, tal e como se deduce do propio artigo 49.b) do TREBEP, no seu último parágrafo, que exclúe esta posibilidade, ao sinalar:

“Os supostos de adopción, garda con fins de adopción ou acollemento, tanto temporal como permanente, previstos neste artigo serán os que así se establezan no Código Civil ou nas leis civís das comunidades autónomas que os regulen, debendo ter o acollemento temporal unha duración non inferior a un ano.”

A este respecto, do tenor literal do artigo 49.b) do TREBEP dedúcese que para o recoñecemento do permiso, o acollemento ten que ter unha duración mínima dun ano. No caso do programa “Vacacións en Paz”, este consiste na acollida de nenos e nenas saharauís entre 10 e 12 anos por parte de familias residentes en España, durante os meses de verán. Por tanto, non se cumpre o requisito temporal do artigo 49.b) do TREBEP.

Adicionalmente, e no relativo ao disposto no Código Civil, a figura do acollemento de menores regúlase na Sección primeira do Capítulo V do Título VII do Código Civil (artigos 172 a 174).

O artigo 173 do Código Civil sinala que “o acollemento familiar produce a plena participación do menor na vida de familia e impón a quen o recibe as obrigas de velar por el, telo na súa compañía, alimentalo, educalo e procurarlle unha formación integral”. Trátase, en definitiva, dun instrumento de protección legal creado en interese de menores privados, temporal ou definitivamente, dun ambiente familiar idóneo, que se traduce na súa inserción plena na familia acolledora, asegurándolle a súa protección e coidado.

O artigo 173 bis do Código Civil prevé as tres modalidades que pode adoptar o acollemento familiar, atendendo á súa finalidade: acollemento familiar simple, permanente ou preadoptivo.

A acollida temporal vacacional exposta podería encadrarse, en todo caso, na modalidade de acollemento simple despois de que ten un carácter transitorio xa que da situación do menor prevese a reinserción deste no seu país e familia.

No entanto, o artigo 172.2 do Código Civil esixe o cumprimento dunha serie de requisitos que, en principio, non concorren no suposto exposto:

- Impón a súa formalización por escrito, co consentimento da entidade pública, teña ou non a tutela ou a garda, das persoas que reciban ao menor e deste se tivese doce anos cumpridos e, dos pais que non estivesen privados da patria potestade, ou o titor, salvo que se trate dun acollemento familiar provisional a que fai referencia o apartado 3 deste artigo.

- Este documento de formalización do acollemento familiar deberá incluír, entre outros extremos: os consentimentos necesarios; a modalidade do acollemento e duración prevista para o mesmo; os dereitos e deberes de cada unha das partes, e en particular; a periodicidade das visitas por parte da familia do menor acollido; informe dos servizos de atención a menores, etc. Así mesmo, este documento remitirase ao Ministerio Fiscal.

Deste xeito, por cando o acollemento nos meses de verán ten duración inferior a un ano e non é unha das figuras de acollemento previstas no Código Civil, o mesmo non dará lugar ao permiso que prevé o artigo 49.b) do TREBEP.

A idéntica conclusión hase de chegar en relación co artigo 49.c) do TREBEP. Do tenor literal do precepto despréndese que a concesión do citado permiso está supeditado á decisión administrativa ou xudicial de acollemento polo que, da propia literalidad dedúcese que se refire a algunha das modalidades de acollemento previstas no Código Civil.

Como sinalamos, o suposto exposto non parece ter encaixe nas modalidades de acollemento familiar simple, permanente ou preadoptivo, que recolle o artigo 173 bis do Código Civil, que contempla no seu orzamento de feito o artigo 49.c) do TREBEP.

Ademais, para que o acollemento dun menor poida dar dereito ao permiso recollido no artigo 49.c) do TREBEP, é preciso que se cumpran as mesmas condicións previstas no artigo 49 b) do TREBEP para a concesión dun permiso por acollemento de dezaseis semanas, entre as que destaca que o acollemento simple debe ter unha duración non inferior ao ano.

Por todo o exposto, a xuízo deste Centro Directivo, o acollemento dun menor saharauí durante os meses de verán non dá lugar á concesión do permiso por acollemento de dezaseis semanas recollido no artigo 49 b) do TREBEP nin, consecuentemente, ao permiso por acollemento de dezaseis semanas recollido no artigo 49.c) do TREBEP.

Todo o anterior indícase sen prexuízo de lembrar que, de acordo con o réxime de competencias deste centro directivo, as respostas a consultas que emite esta dirección xeral posúen carácter meramente informativo e, en consecuencia, non teñen carácter de criterio vinculante, nin orixinan dereitos nin expectativas de dereito, nin implican vinculación algunha co tipo de procedementos a que se refiran. Ademais, ao carecer de carácter preceptivo ou vinculante, os órganos destinatarios das estas respostas poderán, no seu caso, adoptar finalmente unha decisión que non se corresponda co parecer contido nas mesmas.

As respostas a consultas contidas neste boletín atenden ás cuestións expostas á luz da normativa vixente no momento da súa emisión, de maneira que estas respostas poden verse afectadas por modificacións lexislativas posteriores ou resolucións xudiciais.